ਵੈਲੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਏ ਅਜੋਕੀ ਗਾਇਕੀ\ਤਸਕੀਨ

                                                  sheery maan

                                          
                                                         
                                                 writerਤਸਕੀਨ phone 98140 99426

ਚਮਕੀਲਾ ਹਰੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ 'ਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਅਨਪੜ੍ਹ ਧੜਵੈਲ ਜਮਾਤ ਦੇ ਜਸ਼ਨ ਦਾ ਗਾਇਕ ਸੀ ਤਾਂ ਰਣਜੀਤ ਮਣੀ ਉਸ ਜਸ਼ਨ ਦੀ ਖੁੱਸੀ ਹੋਈ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਰੁਦਨ ਵਜੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਿੱਖਿਅਤ ਔਰਤ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕ ਤਬਦੀਲੀ ਮਰਦ ਦੇ ਸਜਾਵਟੀ ਰੂਪ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਰਦ ਆਪਣੇ ਪੁਰਖ ਤੰਤਰ ਦੇ ਖਸਤਾਹਾਲ ਹੋ ਜਾਣ ਦੇ ਭਰਮ ਸਦਕਾ ਮਰਦ ਹੱਥੋਂ ਅਜ਼ਾਦ ਲਿੰਗਕਤਾ ਜਾਣ ਕੇ ਪੁਰਖ ਤੰਤਰ ਦੇ ਖਾਤਮੇ ਦਾ ਰੁਦਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇ ਗੀ ਉਹ ਜਵਾਬ ਮੈਨੂੰ ਏਸੇ ਗੱਲ 'ਤੇ
ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਦੇਸੀ ਜਿਹਾ।
-ਮਨੀ ਮੀਤ
ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਵਕਤੀ ਭਰਮ ਸੀ। ਔਰਤ ਤਾਂ ਪੁਰਖ ਦੇ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਦਾ ਤਸੱਵਰ ਮੰਡੀ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚੋਂ ਤਲਾਸ਼ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਤਾਂ ਇੰਨੀ ਅਜ਼ਾਦ ਹੋਈ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੇ ਹੁਸਨੀ/ਮਾਨਸਿਕ ਮੁੱਲ ਰਾਹੀਂ ਸੱਤਾ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਦੌੜ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲਿੰਗਕਤਾ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਘਰ ਅਤੇ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਏਨਾ ਹੀ ਫ਼ਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਲਿੰਗਕਤਾ ਬਹੁਤ ਜੇਬਾਂ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅੰਤਿਮ ਰੂਪ 'ਚ ਉਸ ਦੀ ਹੋਣੀ ਵਿਕਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਲਿੰਗਕਤਾ ਨੂੰ ਮਰਦ ਸੱਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੈ। ਵਸਤ ਬਣੀ ਇਸ 'ਅਜ਼ਾਦ' ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਆਲਿਉਂ ਮੁਹੱਬਤੀ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦਾ ਪਰੰਪਰਿਕ ਉਛਾੜ ਲਾਹ ਮਾਰਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਰਣਜੀਤ ਮਣੀ, ਦੇਵਿੰਦਰ ਕੋਹੇਨੂਰ ਇਸ ਨਵੀਂ ਸੰਕਟੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਭਮੱਤਰ ਗਏ। ਮੇਜਰ ਰਾਜਸਥਾਨੀ, ਗੋਰਾ ਚੱਕ ਵਾਲਾ ਆਦਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਸੱਤਾ ਦੀ 'ਅਜ਼ਾਦ' ਚੋਣ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਬੇਵਫਾਈ ਜਾਣ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਡੋਲੀ ਵਾਲੀ ਕਾਰ ਤੱਕ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦਾ 'ਅਣਖੀ' ਰਾਹ ਫੜਦੇ ਹਨ।
ਤੇਰੇ ਅਣਖੀ ਆਸ਼ਕ ਨੇ
ਭੰਨ ਤੀ ਕਾਰ ਰੀਬਨਾਂ ਵਾਲੀ
-ਮੇਜਰ ਰਾਜਸਥਾਨੀ
ਮੈਂ ਭੱਖੜਾ ਅੜੀਏ ਟਿੱਬਿਆਂ ਦਾ
ਤੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਲੱਦੀ ਵੇਲ ਕੁੜੇ
ਇੱਕ ਮੋਹ ਜਿਹਾ ਚੰਦਰਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ
ਉਂਝ ਆਪਣਾ ਕੀ ਸੀ ਮੇਲ ਕੁੜੇ
ਚਾਹੁੰਦੇ ਰਹਿਣ ਚਕੋਰ ਭਾਵੇਂ
ਪਰ ਚੰਨ ਤਾਂ ਕਦੇ ਥਿਆਇਆ ਨਹੀਂ
ਤੇਰੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਕਾਰਡ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਤਾਂ
ਐਵੇਂ ਹੀ ਦਿਲ ਭਰ ਆਇਆ ਨੀ
ਰੁਦਨ ਸੱਤਾ ਮੁਕਾਬਲੇ 'ਚ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਕਤੀ ਸਥਿਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ 'ਚੋਂ ਸੁਰਜੀਤ ਬਿੰਦਰਖੀਆ ਬਹੁਤ ਛੇਤੀ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਅਰਥਚਾਰੇ 'ਚੋਂ ਉਪਜ ਰਹੀ ਨਵੀਂ ਜਮਾਤ ਦੇ ਜਸ਼ਨ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਵਜੋਂ ਸਰੋਤਿਆਂ ਦੇ ਜ਼ਿਹਨ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਸ਼ਨ 'ਚ ਗੜੂੰਦ ਇਹ ਬਿੰਦਰਖੀਆ ਧਿਰ ਮਣੀ ਦੀ ਇਸ ਰੁਦਨੀ ਧਿਰ ਨੂੰ ਪਿਛਾਂਹ ਧੱਕ ਕੇ ਹਾਸ਼ੀਏ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੀ ਸੰਚਾਲਕ ਧਿਰ ਸ਼ਮਸ਼ੇਰ ਸੰਧੂ ਜਿਹੇ ਪਰੰਪਰਿਕ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ ਦੀ ਹੈ ਜੋ ਹਰੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਭੋਗਣ ਵਾਲੀ ਸਿੱਖਿਅਤ ਜਮਾਤ ਸੀ। ਇਹ ਜਮਾਤ ਇਸ ਨਵੀਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੱਤਾ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ''ਪੱਗ ਦੇ ਪੇਚਾਂ'' ਕਾਰਨ ਆਪਣੀ ਦਰਸ਼ਨੀ ਖਿੱਚ ਵੱਲ ਮੋੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤ ਦਾ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਜਿਸ ਬਾਜ਼ਾਰੀ ਖਿੱਚ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ ਇਹ ਨਵੀਂ ਜਮਾਤ ਉਸ ਪਿੜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਣੀ ਯੁੱਗ ਜਿਸ ਔਰਤ ਨੂੰ 'ਅਜ਼ਾਦ' ਜਾਣ ਕੇ ਭਮੱਤਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਿੰਦਰਖੀਆ ਉਸ ਨਵੀਂ ਸਥਿਤੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਮਰਦ ਦੀ ਨਵੀਂ ਸਥਿਤੀ 'ਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੱਤਾ ਅੱਗੇ ਔਰਤ ਦਾ ਸਮਰਪਣ ਕਰਵਾਉਣ 'ਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜਸ਼ਨ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਦੁਬਾਰਾ ਖਿੜ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਔਰਤ ਵਿੱਚੋਂ ਮਰਦ ਦੀ ਸੱਤਾ ਬੋਲਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰੂਪ 'ਚ ਆਪਣੀ ਲਿੰਗਕਤਾ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਰਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਜੀਹਦੇ ਹੇਠ ਘੋੜਾ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਦੁਨਾਲੀ ਨੀ
ਪੱਗ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਜਿਉਣੇ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਨੀ
ਜੀਹਦੀ ਪੱਚੀਆਂ ਪਿੰਡਾਂ 'ਚ ਸਰਦਾਰੀ ਨੀ
ਲਾ ਲੀ ਐਹੋ ਜਿਹੇ ਵੈਲੀ ਨਾਲ ਯਾਰੀ ਨੀ
ਕਹਿੰਦੇ ਡੀ. ਸੀ. ਵੀ ਸਲੂਟ ਉਹਨੂੰ ਮਾਰਦਾ
ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਠਾਣੇਦਾਰ ਰੋਲ ਤਾ
ਤੂੰ ਨ੍ਹੀਂ ਬੋਲਦੀ ਰਕਾਨੇ ਤੂੰ ਨ੍ਹੀਂ ਬੋਲਦੀ
ਤੇਰੇ 'ਚ ਤੇਰਾ ਯਾਰ ਬੋਲਦਾ
-ਸੁਰਜੀਤ ਬਿੰਦਰਖੀਆ
ਹੁਣ ਉਹ ਧਿਰ ਮਣੀ ਵਾਂਗ ਬੇਵਫ਼ਾ ਮਾਸ਼ੂਕ ਨੂੰ ਗੀਤ ਬਹਾਨੇ ਰੋਂਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਕਰਦੀ ਹੈ-
ਠਹਿਰ ਜਾ ਡੋਲੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਫੇਰ ਬੈਠੀਂ ਤੂੰ
ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਜਾ ਹਿਸਾਬ ਨੀਂ ਯਾਰਾਂ ਦਾ
-ਸੁਰਜੀਤ ਬਿੰਦਰਖੀਆ
ਸੁਰਜੀਤ ਬਿੰਦਰਖੀਆ ਜਿਸ ਨਵੀਂ ਜਮਾਤ ਨੂੰ ਇਸ ਜਸ਼ਨੀ ਮਹੌਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ। ਬੱਬੂ ਮਾਨ, ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ, ਰਵਿੰਦਰ ਗਰੇਵਾਲ, ਨਿੱਕੂ ਆਦਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਉਸ ਜਮਾਤ ਦੀ ਅਣਖ ਤੱਕ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਅਧਿਆਏ 'ਚ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਜਮਾਤ ਦੇ ਹਿੰਸਕ ਕਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਵਡਿਆਉਂਦੇ, ਮੰਡੀ ਪੰਪ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਗੀਰੂ ਤੇਲ ਦੇਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਇਸ ਜਮਾਤ ਦੇ ਜੱਟ ਰੂਪ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਸਰਦਾਰੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਗਾਇਕ ਸਾਧਨ ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿੱਧ ਹਨ, ਪਰੰਤੂ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਰੱਥਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਵੱਲ ਤੁਰੀ ਧਿਰ 'ਬਠਿੰਡਾ ਮਾਰਕਾ' ਗਾਇਕੀ ਦੇ ਚੁੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਸਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਮਾਲਵਾ ਇਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਪਿੜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਾਜ-ਆਰਥਿਕ ਵਿਰੋਧਤਾਈਆਂ 'ਚੋਂ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸੱਤਾ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਚਮਕੀਲਾ ਜਿਸ ਜੱਟ ('ਹਰੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਸਦਕਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਈ ਧਿਰ') ਦੀ ਚੌਧਰ ਅੱਗੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਝੁਕਾਉਂਦਾ ਉਸ ਦੇ ਵੈਲੀ ਹੋਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੰਮੀ ਬਾਈ ਸੰਗੀਤਕ ਕਲਾ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਗਿੱਦੜ ਵਾਂਗੂ ਹਵਾਂਕਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਮਦਾਹ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਕਲਾਤਮਿਕ ਰੂਪ ਦੇ ਗਵਾਚਣ ਨੂੰ ਜੱਟ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਮੰਡੀ ਅਧਿਆਏ ਦੇ ਗੌਰਵ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਸੰਗੀਤ ਲਈ ਰਿਆਜ਼ ਮੁੱਖ ਸਾਧਨਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਧਨ ਮੰਡੀ ਦੇ ਹਾਈਟੈੱਕ ਸਾਧਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਝੌਲਾ ਮਾਰਦਾ ਸ਼ੋਰ ਇਸ ਉੱਪਰ ਕਾਬਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਲਾ ਸਾਧਨਾ ਦੀ ਬਜਾਏ ਧਨ ਹੇਠਾਂ ਦਫ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮੁੰਡੇ ਜੱਟਾਂ ਦੇ ਜਦੋਂ ਦੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ
ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਧੁੰਮ ਮੱਚ ਗਈ
ਖਾਨਦਾਨੀ 'ਚੋਂ ਗਵੱਈਏ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ
ਤੂੰਬਾ ਛੱਡ ਬੈਠਗੇ ਘਰੇ।
-ਪੰਮੀ ਬਾਈ
ਮੰਡੀ ਮਿਸ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਗਾਇਕ' ਕਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਪੂੰਜੀ ਹਥਿਆਉਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਗਾਇਕ ਫੁਕਰਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਮੰਡੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਹੁਲਾਰਾ ਬਖਸ਼ਦੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਨਸ਼ਾ ਹੀ 'ਤਰੱਕੀ' ਕਰਦੇ ਮੁਲਕ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਨਸ਼ਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭਟਕਣਾ ਭਰਿਆ ਕਲਾ ਰਹਿਤ 'ਸੰਗੀਤ' ਹੈ। ਕਾਰਨਾਂ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਮੰਡੀ ਦੇ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ (ਗੀਤਕਾਰ) ਦੇ ਵੱਸ ਦਾ ਰੋਗ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਨਾ ਗਿਆਨ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਤਾ ਵਿਰੋਧੀ ਪੈਂਤੜੇ ਰਾਹੀਂ ਫ਼ਕੀਰ ਹੋਣ ਦਾ ਵਰਤਾਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਾ ਵੱਲ ਵੱਧਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਅਜਿਹਾ ਜ਼ੋਖਮ ਭਰਿਆ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਤਾਂ ਬਸ
ਮੁਲਕ ਤਰੱਕੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੁਰਿਆ
ਹੁਣ ਨਾ ਗੱਡੀ ਰੋਕ ਦਿਉ
ਕੀਮਤ ਬੜੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ
ਐਵੇਂ ਨਾ ਭੱਠੀ ਝੋਕ ਦਿਉ
ਨਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਹੇਜ਼ ਕਰ ਲਿਉ
ਇਹੋ ਵਜ੍ਹਾ ਤਬਾਹੀ ਦੀ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਹੋਵੇ ਭਾਵੇਂ
ਦਸਤਾਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲਾਹੀਦੀ
-ਸਤਿੰਦਰ ਸਰਤਾਜ
ਜਦੋਂ ਇਸ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਪੁੱਠੇ ਸਿੱਧੇ ਵਾਲਾਂ, ਦਾੜ੍ਹੀਆਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸਫ਼ਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਾਰਨ ਕੌਣ ਢੂੰਡਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਗੀਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਆਮਿਰ ਾਨ ਦੇ ਗਜ਼ਨੀ ਕੱਟ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਜੱਟਾਂ ਦਾ ਗਾਇਕ ਮੁੰਡਾ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ। ''ਸ਼ੱਟ ਅੱਪ! ਲੋਫਰ ਜਿਹਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ।'' ਪਰ ਇਸ ਸੰਵਾਦ 'ਚੋਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਵਾਦ ਮੁੱਕਦਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਨਾਰੀ-
ਬਣਾਇਆ ਗਜ਼ਨੀ ਦਾ ਕੱਟ
ਵੇ ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਦਾ ਏਂ ਜੱਟ
ਫਿਰੇਂ ਜੱਟਾਂ ਦਾ ਜਲੂਸ ਕਿਉਂ
ਕਢਾਈ ਮੁੰਡਿਆ ਵੇ
ਆਹ ਟਿੰਡ 'ਤੇ ਲੈਨ ਜਿਹੀ
ਬਣਾਈ ਮੁੰਡਿਆ ਵੇ
ਮਰਦ-
ਜੱਟ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ ਆਂ
ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਾਨ ਨੀ
ਡੌਲਿਆਂ 'ਚ ਮੇਰੇ ਆਮਿਰ ਖਾਨ
ਜਿੰਨੀ ਜਾਨ ਨੀ
ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਣਾ ਬੰਬੇ
ਕਹਿੰਦੇ ਮੁੰਡੇ ਦੌੜ ਗਏ ਨੀ
ਤੇਰੇ ਕਿਹੜੇ ਅੰਬ ਤੋੜ ਲਏ,
ਤੂੰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਮੋੜ ਲਏ
ਇਸ ਅਨਜੋੜ ਸੰਬੰਧਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਦੇ ਲੋਫ਼ਰ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ 'ਚੋਂ ਪੂੰਜੀ ਦੀ ਸੱਤਾ ਬਾਜ਼ੀ ਮਾਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਲਿੰਗਕਤਾ ਇਸ 'ਲੋਫ਼ਰ' ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕਰਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੱਟਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ-ਓ-ਸ਼ੌਕਤ ਦਾ ਕਮਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਹੈ।
ਮਰਦ-
ਐਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੈਸੇਟ ਮੈਂ
ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਕਢਾਈ ਸੀ
ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ
ਡੀ. ਜੇ. ਦੀ ਕਮਾਈ ਨੀ
ਸਾਡੀ ਵਿਕਗੀ ਪੈਲੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੈਸੇ ਜੋੜ ਲਏ
ਨੀ ਤੇਰੇ ਕਿਹੜੇ ਅੰਬ ਤੋੜ ਲਏ...।
ਨਾਰੀ-
ਛੱਡ ਕੇ ਲਿਖਣਾ ਗਾਉਣਾ
'ਬਾਬੂ' ਫ਼ਿਲਮ ਬਣਾ ਲੈ ਵੇ
ਹੀਰੋਇਨ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਲੈ
ਭਾਵੇਂ ਆੜੀ ਪਾ ਲੈ ਵੇ
ਮੈਂ ਵੀ ਗਈ ਸੀ ਬੰਬੇ ਨੂੰ
ਮੁੜ ਆਈ ਮੁੰਡਿਆ ਵੇ
-ਬਾਬੂ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹੀਆ ਤੇ ਸੁਦੇਸ਼ ਕੁਮਾਰੀ
ਗਲੋਬਲੀ ਯੁੱਗ ਦੇ ਮੰਡੀ ਉਪਭੋਗ ਦੀ ਇਹ ਔਰਤ ਜਿੰਨਾ ਕੁ ਸਰੀਰ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਉਹ ਸਫਾਚੱਟ ਹੋ ਕੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਭੋਗ ਲਈ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਵਸੀਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਸਤੂ ਦੀ ਭਾਅ ਦਾ ਚਮਕੀਲਾਪਨ ਗਲੋਬਲੀ ਮੰਡੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਰਤ ਹੈ।
ਇਹ ਕੂੜ ਇਸ਼ਕ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਉਏ
ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀਆਂ ਹੀਰਾਂ ਨੇ
ਉੱਤੋਂ ਖਿੱਦੋ ਵਾਂਗੂੰ ਮੜ੍ਹੀਆਂ
ਅੰਦਰੋਂ ਪਾਟੀਆਂ ਲੀਰਾਂ ਨੇ
ਹਾਏ ਕਿੰਨਾ ਸਸਤਾ ਕਰਤਾ ਸੌਦਾ
ਇਸ਼ਕ ਦੁਕਾਨਾਂ ਦਾ
ਹੁਣ ਟਕੇ ਟਕੇ ਨੂੰ ਵਿਕਦਾ ਫਿਰਦਾ
ਹੁਸਨ ਰਕਾਨਾਂ ਦਾ
-ਲਾਭ ਹੀਰਾ
ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਇਸ਼ਕ ਇੱਕ ਦੁਕਾਨ ਹੈ, ਭਾਵ ਹਰ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਭੋਗਣ ਲਈ ਕੀਮਤ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀਮਤ ਤਾਰਨ ਲਈ ਸੱਤਾ ਬਣਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਸ਼ਕ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਮਾਲ ਖ਼ਰੀਦਣ ਲਈ ਜੇਬ/ਸੱਤਾ ਦੀ ਬੋਲੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਹੋਂਦ ਦੀ ਜੰਗ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਜਗਮੋਹਣ ਕੌਰ, ਰਣਜੀਤ ਕੌਰ, ਨਰਿੰਦਰ ਬੀਬਾ, ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕੌਰ ਅਤੀਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪੂੰਜੀ ਦੇ ਇਸ ਬਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਪੋਰਨੋਸਟਾਰ ਮਾਡਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਿੱਚ ਵਟਦੀਆਂ ਮਰਦ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸੱਤਾ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਲਿੰਗਕ ਕ੍ਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹਿੰਸਕ ਰੂਪ 'ਚ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹੋਂਦ ਦੀ ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਮਾਡਲਾਂ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਰੂਹ ਨੂੰ ਸਕੂਨ ਬਖਸ਼ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਭਾਵ ਹੋਣ ਦੀ ਜੰਗ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇਸ ਨਵੀਂ 'ਤ੍ਰੀਮਤ' ਨੇ ਬਜ਼ਾਰੀ ਪ੍ਰਵਚਨਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਸਵੀਕਾਰ ਲਈ ਹੈ। ਅੱਜ ਉਹ ਹਰ ਉਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੀ ਵਸਤੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਸੱਤਾ ਹੈ। ਜਿੱਡੀ ਵੱਡੀ ਸੱਤਾ ਹੈ, ਵਸਤੂਆਂ (ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਔਰਤਾਂ) ਦੀ ਓਨੀ ਵੱਡੀ ਭਰਮਾਰ ਦਿਲਲੱਗੀ ਲਈ ਪੁਰਖ ਦੁਆਲੇ ਜੁੜਨ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਖ ਦੀ ਸੱਤਾ ਉਸ ਕੋਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਮੰਡੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬੁਲਟ, ਲੰਡੀ ਜੀਪ, ਪਿਸਤੌਲ, ਦੁਨਾਲੀ, ਮਾਊਜ਼ਰ, ਸਫ਼ਾਰੀ, ਲੈਂਡ ਕਰੂਜ਼ਰ, ਪਜੇਰੋ, ਰੌਡੀ ਵਰਗੇ ਸੱਤਾ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਸਦਕਾ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਡੀ. ਸੀ. ਦੇ ਸਲੂਟ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾਮਾਜਿਕ ਹੋਂਦ ਦੇ ਬਚਾਉ ਲਈ ਸੱਤਾ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਬੁਲਟ ਸਰਦਾਰ, ਜੱਟ, ਵੈਲੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ/ਸੱਤਾ ਦੇ ਵਿਖਾਵੇ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਰੋਤ/ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੁਲਟ (ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲ) ਜੋ ਪੰਜਾਬ ਸੰਕਟ ਵੇਲੇ ਸਟੇਟ ਵੱਲੋਂ ਪੰਜਾਬ 'ਚੋਂ ਅਲੋਪ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਕੀਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਸੱਤਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬਿਆਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸੱਤਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਪਦਾਰਥਕ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਢਾਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੁਲਟ ਦੀ ਸੱਤਾ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ 'ਰਾਠਾਂ' ਦੀ ਸੱਤਾ ਇਸ ਉੱਪਰ ਸਵਾਰੀ ਕਰੇਗੀ ਹੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤਾਂ/ਰੰਨਾਂ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ 'ਸ਼ੌਂਕ' ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬੁਲੇਟ ਸਰਦਾਰਾਂ/ਰਾਠਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਘੋੜੇ ਦਾ ਅੱਜ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਯੁੱਗ 'ਚ ਮਸ਼ੀਨੀ ਰੂਪ ਹੈ।
ਲੰਡੀ ਜੀਪ ਇਕ ਬੁਲਟ ਹੈ ਥੱਲੇ
ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਈ ਬੱਲੇ-ਬੱਲੇ
ਮਹਿਫ਼ਲ ਲਾਈਏ ਯਾਰ ਬੇਲੀ
ਜਦ 'ਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ
ਜੱਟਾਂ ਦਾ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਏ ਨੀ
ਐਸ਼ੀ ਪੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ
-ਮਿਸ ਪੂਜਾ + ਲੱਕੀ ਰੂੜੇਕੇ
ਮੌਡੀਫਾਈਡ ਬੁਲਟ ਤੇ
ਮੌਡੀਫਾਈਡ ਜਿਪਸੀ
ਕੋਈ ਪੀਏ ਬੀਅਰ ਤੇ ਕੋਈ ਪੀਏ ਵਿਸਕੀ
ਕੌਣ ਲਵੇ ਪੰਗਾ ਜੱਟ ਪੂਰੇ ਅੱਜ ਰਿਸਕੀ
ਪੈ ਜਾਵੇ ਪੰਗਾ ਨਾ ਪਿੱਛਾ ਛੱਡਦੇ,
ਵੈਰੀ ਭੁੱਲ ਜੇ ਆਰਾਮ ਨੂੰ
ਲਗਦੀਆਂ ਮਹਿਫ਼ਲਾਂ ਨੇ ਹੋਸਟਲ 'ਚ
ਬਿੱਲੋ ਹਰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ
-ਬਾਈ ਅਮਰਜੀਤ
ਬੜਾ ਬੁਲਟ ਪਿਆਰਾ ਸੀ
ਆਪ ਨਾ ਨਹਾਉਂਦੇ
ਬੁਲਟ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਤੇ ਹੌਲੀ ਚਲਾਉਂਦੇ
ਗੇੜੀਆਂ ਲਾਉਂਦੇ ਬੁਲਟ ਦੇ ਉੱਤੇ
ਕੁੜੀ ਵੀ ਮਰਦੀ
-ਸ਼ੈਰੀ ਮਾਨ
ਪੁੱਤ ਜੱਟਾਂ ਦੇ ਸ਼ੌਂਕੀ ਹੁੰਦੇ
ਫੋਰਡ, ਬੁਲਟ ਤੇ ਜੀਪਾਂ ਦੇ
-ਨਿਰਮਲ ਸਿੱਧੂ
ਦੁਗ ਦੁਗ ਦੁਗ ਤੇਰੀ ਗਲੀ 'ਚ ਕਰਾਉਣੀ
ਡੱਕ ਲਏ ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਏ ਸੂਰਮਾ
ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਨੀ
ਮੈਂ ਬੁਲਟ 'ਤੇ ਲਾਇਆ।
-ਬੱਗੀ ਬੈਂਸ

ਪਾਕਿ 'ਚ ਹਿੰਦੂ ਜਿਹਾਦੀ ਅੱਤਵਾਦ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ

 ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰਕੇ ਜਬਰੀ ਮੁਸਲਮਾਨ ਬਣਾ ਕੇ ਕਰਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ 

ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰ ਅਜ਼ਮ ਨੇ ਕੀਤੀ ਅਵਾਜ਼ ਬੁਲੰਦ 

ਹਿੰਦੂਆਂ ਦਾ ਅਗਵਾ ਕਰਕੇ ਲਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਨੇ ਫਿਰੌਤੀਆਂ

ਲਾਹੌਰ-ਪਾਕਿਸਤਾਨ 'ਚ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਹਿੰਦੂਆਂ 'ਤੇ ਘੋਰ ਅੱਤਿਆਚਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਫਿਰੌਤੀ ਲਈ ਹਿੰਦੂ ਵਪਾਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਹਿੰਦੂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਅਗਵਾ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਤੇ ਮੁਸਲਿਮ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੱਕ ਕਰਵਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
2 ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਇਟਾ ਤੋਂ ਅਗਵਾ ਹੋਏ ਰਾਜੇਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਦਾ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਥਹੁ-ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਕਿ ਇਸੇ 9 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਪੱਛਮੀ ਬਲੋਚਿਸਤਾਨ ਸੂਬੇ 'ਚ ਸਥਿਤ ਹਿੰਗਲਾਜ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਦਿਰ ਦੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮਹਾਰਾਜ ਗੰਗਾਰਾਮ ਮੋਟਿਆਨੀ ਨੂੰ ਪੁਲੀਸ ਦੀ ਵਰਦੀ 'ਚ ਆਏ ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੇ ਅਗ਼ਵਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਆਸਿਫ਼ ਅਲੀ ਜ਼ਰਦਾਰੀ ਦੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਪੀ. ਪੀ. ਪੀ. ਦੀ ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰ ਅਜ਼ਰਾ ਫਜ਼ਲ ਪੇਚੁਹੋ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਾਕਿਸਤਾਨ 'ਚ ਹਿੰਦੂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਕਿਸਤਾਨ 'ਚ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਰੋਕਣ ਦੀ ਲੋੜ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਉੱਥੇ ਹਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰ ਅਤੇ ਘੱਟਗਿਣਤੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਬਸੰਤ ਲਾਲ ਗੁਲਸ਼ਨ ਨੇ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਹੈ ਕਿ ਬਲੋਚਿਸਤਾਨ ਸੂਬੇ 'ਚ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਤੇ ਅਗ਼ਵਾ ਦੀਆਂ ਵੱਧਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਕਾਰਨ ਹਿੰਦੂ ਭਾਈਚਾਰੇ 'ਚ ਦਹਿਸ਼ਤ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਗੁਲਸ਼ਨ ਨੇ ਬਲੋਚਿਸਤਾਨ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਪੁਲੀਸ 'ਤੇ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ 'ਚ ਕੋਈ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾ ਲੈਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਅਪਰਾਧੀ ਅਨਸਰ ਹਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ''4 ਸਾਲਾਂ 'ਚ ਹਿੰਦੂ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ 50 ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰੌਤੀ ਲਈ ਅਗ਼ਵਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਇਕੱਲੇ ਇਸ ਸਾਲ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ 'ਚ ਹੀ ਇਹ ਗਿਣਤੀ 25 ਹੋ ਗਈ ਹੈ।'' ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਲੋਚਿਸਤਾਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸਕੱਤਰ ਅਹਿਮਦ ਬਖਸ਼ ਲਹਿਰੀ ਦਾ ਵੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ''ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ 'ਚ 72 ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਗ਼ਵਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚੋਂ 24 ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਹਿੰਦੂ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੀ।
ਪਿਛਲੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਦੌਰਾਨ ਪਾਕਿਸਤਾਨ 'ਚ 20 ਹਿੰਦੂ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਤਾਜ਼ਾ ਮਾਮਲਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਕੂਲ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਮੀਰਪੁਰ ਮਾਥੇਲੋ ਪਿੰਡ ਦੀ 10ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ 17 ਸਾਲਾ ਰਿੰਕਲ ਦਾ ਹੈ।
ਰਿੰਕਲ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਦੇ ਕਿਸੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਦੋਸ਼ੀ ਰਿੰਕਲ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਏ ਤੇ ਇੱਕ ਮੁਸਲਿਮ ਨੌਜਵਾਨ ਨਾਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਿੰਧ ਦੇ ਘੋਟਕੀ ਜਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰ ਦੇ ਬੇਟੇ 'ਤੇ ਇਸ ਅਗ਼ਵਾ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਹੈ। ਰਿੰਕਲ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਅਗ਼ਵਾਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਦੇ ਚੱਲਦਿਆਂ ਉਹ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਇੱਕ ਗੁਰਦੁਆਰੇ 'ਚ ਪਨਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਰਿੰਕਲ ਨੇ ਅਦਾਲਤ 'ਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਵਧੀਕੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। 'ਪਾਕਿ ਹਿੰਦੂ ਕੌਂਸਲ' ਦੀ ਮੰਗਲਾ ਸ਼ਰਮਾ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਹਿਊਮਨ ਰਾਈਟਸ ਆਫ਼ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਅਤੇ ਮੀਡੀਆ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ 'ਚ 20 ਹਿੰਦੂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲੀ ਗਿਣਤੀ ਇਸ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ।
ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਨਾਰਾਜ਼ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀਆਂ ਨੇ ਬੀਤੇ ਦਿਨੀਂ ਲਾਹੌਰ 'ਚ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਵਿਰੋਧ ਮੁਜ਼ਾਹਰਾ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਤੱਕ 50 ਹਿੰਦੂ ਪਰਿਵਾਰ ਬਲੋਚਿਸਤਾਨ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਕੋਇਟਾ ਤੋਂ ਪਲਾਇਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਹੋਰਨਾਂ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀਆਂ 'ਤੇ ਵੀ ਅੱਤਿਆਚਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। 26 ਫਰਵਰੀ ਨੂੰ ਸਿਆਲਕੋਟ ਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ 'ਚ ਇੱਕ ਇਸਾਈ ਔਰਤ ਸੀਮਾ ਬੀਬੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਗੈਰ-ਇਸਲਾਮੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਲਈ 30 ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਧੂਹ ਕੇ ਅਣ-ਮਨੁੱਖੀ ਤਸੀਹੇ ਦਿੱਤੇ।ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਮੁੰਡਵਾ ਕੇ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਘੁਮਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੀਮਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਅਣਪਛਾਤੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਾਚੀ 'ਚ 2 ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਇਸਾਈਆਂ ਨੂੰ ਅਣਪਛਾਤੇ ਬੰਦੂਕਧਾਰੀਆਂ ਨੇ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਿਆ।ਇਹੋ ਨਹੀਂ, 'ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਮਿਸ਼ਨ ਫਾਰ ਜਸਟਿਸ ਐਂਡ ਪੀਸ' (ਐਨ. ਸੀ. ਜੇ. ਪੀ.) ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ 'ਚ ਇਹ ਖੁਲਾਸਾ ਵੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਾਕਿਸਤਾਨ 'ਚ ਲੱਗਭੱਗ 74 ਫੀਸਦੀ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਔਰਤਾਂ ਯੌਨ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਗਲੋਬਲ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕੀ ਬਨਾਮ ਫੁਕਰੇ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕ \ਤਸਕੀਨ

ਸਮਕਾਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕੀ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਚਿਤਰ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਜੱਟ, ਸਰਦਾਰ ਅਤੇ ਵੈਲੀ ਦੇ ਧੁਰਿਆਂ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸਕ ਰੂਪ 'ਚ ਅਤੀਤ ਹੋ ਗਏ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਡੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਹਾਈ-ਟੈਕ ਮਸ਼ੀਨ ਵਿੱਚ ਪਿੰਜ ਕੇ ਇਸ ਦਾ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਉਤਪਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਖਿਲਾਰੇ ਦੇ ਬਹੁਰੰਗਾਂ ਦਾ ਮਕਸਦ ਇੱਕੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਏ ਬੰਦੇ ਦੇ ਜ਼ਿਹਨ ਉੱਤੇ ਸਰਦਾਰ/ਜੱਟ ਹੋਣ ਦੀ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪਦਾਰਥਕ ਰੂਪ 'ਚ ਢਾਲਣਾ ਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਰੂਪ 'ਚ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਸਰਦਾਰ ਭਾਵ ਰਾਠ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਦਮਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਰਿਹਾ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਉੱਗੀ ਧਨ ਦੀ ਨਵੀਂ ਤਾਜ਼ਗੀ ਸਦਕਾ ਵਡਿਆਈ ਵਜੋਂ ਵੱਡੇ ਰੂਪ 'ਚ ਉਤਪਾਦ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

                                                              ਤਸਕੀਨ phone98140-99426
ਜੱਟ ਸਰਦਾਰ (ਛੋਟੀ ਕਿਸਾਨੀ) ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਠ ਬਣਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਜਾਇਦਾਦ (ਜ਼ਮੀਨ) ਦਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਅਵਾਰਾ ਧਨ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰਾਵੇ। ਜੱਟ ਆਪਣੀ 'ਅਣਖ' ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਸਦਕਾ ਵੈਲੀ ਬਣਨ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਠਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹੁੰਦਾ ਛੋਟੇ ਕਿਸਾਨ ਦਾ ਦਮਨ ਵੈਲੀ ਬਣਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਫਿਰ ਰਾਠਾਂ ਦੇ ਹਿੱਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਕਾਕੇ ਭਾਵੇਂ ਜੱਟਾਂ ਦੇ ਹੋਣ, ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੇ, ਸੈਣੀਆਂ, ਕੰਬੋਆਂ, ਲੁਬਾਣਿਆਂ ਜਾਂ ਚਮਾਰਾਂ ਦੇ, ਅਰਥ ਜੱਟ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਜਗੀਰੂ ਰੂਪ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੱਟ ਬਣਨ ਦੀ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲਬਰੇਜ਼ ਹਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦਾ ਇਹੋ ਲੁਭਾਉਣਾ 'ਗੁਣ' ਹੈ)। ਬਠਿੰਡਾ ਮਾਰਕਾ ਗਾਇਕੀ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪ੍ਰਵਚਨ ਜੱਟ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਸਾਮੰਤੀ ਪਕਿਆਈ ਦਿੰਦੇ, ਸੱਤਾ ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਦੇ ਅੱਤਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਰਾਠ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਹੁਲਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗੱਡੀਆਂ, ਰਫਲਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤ ਭੋਗ ਲਈ ਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਪੁਰਜ਼ੋਰ ਵਾਧਾ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਨੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਸਰਦਾਰਾਂ ਭਾਵ ਰਾਠਾਂ ਅਤੇ ਜੱਟਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਜਮਾਤੀ ਪਾੜਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੱਟ ਉਤਪਾਦਨੀ ਕਾਮਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਠ ਇੱਕ ਜੋਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਕਿਰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਹੜੱਪ ਕੇ ਅੱਯਾਸ਼ ਜੀਵਨ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜੱਟ ਕੋਲ ਉਤਪਾਦਨੀ ਕਿਰਤ ਦੀ ਬਜਾਏ ਆਵਾਰਾ ਪੂੰਜੀ (ਮਹਿੰਗੀ ਵਿਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ 'ਚੋਂ ਆਇਆ ਧਨ) ਦੀ ਬਹੁਤਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਤਪਾਦਨੀ ਸੰਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਦੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਠ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੂੰਜੀ ਦਾ ਜਮਾਤੀ ਗੁਣ/ਸੁਭਾਅ ਹੈ।
1. ਬਾਪੂ ਵਾਲੇ ਕੈਸ਼ 'ਤੇ ਮਿੱਤਰੋ
ਐਸ਼ਾਂ ਈ ਐਸ਼ਾਂ ਨੇ।
2. ਵਿਹਲਾ ਜੱਟ ਫਿਰਦਾ ਏ ਪੰਗੇ ਲੈਣ ਨੂੰ।
3. ਕਦੇ ਲਾਉਣ ਕਲਾਸਾਂ ਨਾ
ਬੈਠ ਕੰਟੀਨੀ
ਪਾ ਕੇ ਵੱਧ ਚੀਨੀ ਪੀਂਦੇ ਸੀ ਚਾਹਾਂ
ਬਣਾਉਣ ਸਲਾਹਾਂ
ਕਿਵੇਂ ਕੁਝ ਕਰੀਏ
ਧਮਕ ਅਸਮਾਨੀ...
ਅਜਿਹੇ 'ਆਦਰਸ਼' ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਹਿੱਤ ਉਹ ਲੋਕ ਸੱਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਧਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ 'ਜੱਦੀ ਜਾਇਦਾਦ' ਵਿਕਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਜਦੋਂ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਧਨ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਜ ਉਹ ਉਤਪਾਦਨੀ ਕਿਰਤ ਵਿੱਚੋਂ 'ਨਸੀਬ' ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਵਸੀਲਾ ਇਸ ਮੰਡੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਸਾਮਾਜਿਕ ਰੂਪ 'ਚ ਹਿਕਾਰਤ ਭਰੇ ਕੁਝ ਕੰਮ ਜਿਵੇਂ ਦਲਾਲੀ, ਝੂਠ, ਡਾਕਾ, ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਇਸ ਮੰਡੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਸਥਾਨ ਮੱਲ ਬਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੱਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਸਭ ਮਾਨਵੀ ਮੁੱਲ ਦਾਅ 'ਤੇ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਨ ਭਾਵੇਂ ਵੇਸਵਾਗਿਰੀ 'ਚੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਧੋਖਾਧੜੀ, ਦੱਲਾਗਿਰੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਮਾਨਵੀ ਕਾਰੇ 'ਚੋਂ ਇਸ ਮੰਡੀ 'ਚ ਸਭ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ। ਸਾਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਤੰਤਰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵੇ ਹੁੰਦੇ ਬਾਪੂ ਜੀ ਪਟਵਾਰੀ
ਅਫ਼ਸਰ ਤੂੰ ਲੱਗਿਆ ਸਰਕਾਰੀ
ਨਾ ਕੋਈ ਹੁੰਦੀ ਨਣਦ ਕੁਆਰੀ
ਵੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਹੁੰਦੀ ਮੁਖਤਿਆਰੀ
ਨਿੱਕੇ ਟੱਬਰ 'ਚ ਨਾ ਕੋਈ
ਹੋਣੀ ਤੇਰ ਮੇਰ ਸੀ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਣ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ
ਆਉਣਾ ਫੇਰ ਸੀ।

ਮੰਤਰੀ ਜੇ ਹੁੰਦਾ ਕਿਤੇ
ਪਹਿਲੀ ਸਰਕਾਰ ਦਾ
ਛੋਟਾ ਮੋਟਾ ਐੱਮ. ਐੱਲ. ਏ. ਵੀ ਹੁੰਦਾ
ਜੇ ਬਿਹਾਰ ਦਾ
ਨੀ ਤਗੜਾ ਇੱਕ ਘੁਟਾਲਾ ਕਰਕੇ
ਅੱਧ ਲੈ ਹੱਥ ਜੀ ਧਰਕੇ
ਪਹੁੰਚਦੇ ਕੈਨੇਡਾ ਅਸੀਂ
ਲਾਉਣੀ ਨਹੀਂ ਦੇਰ ਸੀ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਣ.....
ਲਵਲੀ ਨਿਰਮਾਣ + ਭਰਵੀਨ ਪਾਰਟਾ
ਕੋਈ ਢੋਲਾ ਜੁਗਤ ਲੜਾ ਲਈਏ
ਚੱਲ ਬੱਲੀਏ ਫ਼ਿਲਮ ਬਣਾ ਲਈਏ
ਨਾਲੇ ਚਾਰ ਕਬੂਤਰ 'ਡਾਅ ਲਾਂ ਗੇ
ਇਹ ਖੇਡ ਕਈਆਂ ਨੇ ਖੇਡੀ
ਗੁਰਦਾਸ ਨੂੰ ਹੀਰੋ ਲੈ ਲਾਂ ਗੇ
ਤੇ ਘੁੱਗੀ ਕਰੂ ਕਮੇਡੀ
ਫਿਰ ਨੋਟ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਣੇ ਨ੍ਹੀ
ਜਦ ਐਡ ਕਰੀ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦੀ
ਫਿਰ ਬਹਿ ਦਫਤਰ ਵਿੱਚ ਚੋਣ ਕਰੀਂ
ਤੂੰ ਹੀਰੋਇਨ ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਦੀ
ਕੰਮ ਉੱਪਰੋਂ ਉੱਪਰੋਂ ਚੱਲ ਜੂਗਾ
ਪੱਲਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣੀ ਕੌਡੀ...।

ਦੋ ਚਾਰ ਵੀ ਤੀਰ ਬਰਾੜਾ ਜੇ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਟਿਕਾਣੇ ਬਹਿ ਗਏ ਵੇ
ਫਿਰ ਜੇਲ 'ਚ ਰੋਟੀ ਖਾਵਾਂਗੇ
ਲੈਣੇ ਦੇ ਦੇਣੇ ਪੈ ਗਏ ਜੇ
ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਕਾਕੜੇ ਉਡਜਾਂਗੇ
ਵੱਸਦੀ ਏ ਦੁਨੀਆਂ ਐਡੀ...।
-ਮਿਸ ਪੂਜਾ + ਦਰਸ਼ਨ ਖੇਲਾ
ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਹਾਕੇ 'ਚ ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਬੂਹੇ 'ਤੇ ਰਣਜੀਤ ਮਣੀ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਨੇ ਦਸਤਕ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗਾਇਕੀ 'ਚ ਫੂਹੜਪਨ ਚੋਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਸਾਹਿਤ ਨਾਲੋਂ ਅਤੇ ਗਾਇਨ ਦਾ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲੋਂ ਰਿਸ਼ਤਾ ਟੁੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਾਣ ਮਾਰੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੰਗੀਤਕ 'ਸੁਰਾਂ' ਦਾ ਕਲਾ ਨਾਲੋਂ ਨਾਤਾ ਟੁੱਟਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਾਣਸੁਰੇ ਬੇਢਬੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਣ ਵਾਲੇ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਮੱਲ ਬੈਠੇ।
ਬਠਿੰਡਾ ਮਾਰਕਾ ਗਾਇਕੀ ਦਾ ਉਥਾਨ ਚਮਕੀਲਾ ਗਾਇਨ ਦੇ ਅੰਤ ਕਾਰਨ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਖਲਾਅ 'ਚੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲੁਧਿਆਣਾ ਮਾਰਕਾ ਗਾਇਕੀ ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਚਮਕੀਲਾ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਇੱਥੋਂ ਦਾ ਗਾਇਕੀ ਉਦਯੋਗ ਗਰਕਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੱਕ ਨਿੱਘਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੁਖਾਂਤਕ ਅੰਤ 'ਚ ਇਹ ਲੱਗਭੱਗ ਉੱਜੜ ਗਿਆ। ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਇਸ ਗਾਇਕੀ ਕੇਂਦਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਮਾਲਵੇ 'ਚ 'ਹਰੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ' ਸਦਕਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਨਵੀਂ ਪੜ੍ਹੀ-ਲਿਖੀ ਧਿਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਸੀ, ਜੋ ਨਵੀਆਂ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਚਮਕੀਲਾ ਅਤੇ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਦੋ ਸਮਾਨਅੰਤਰ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਪ੍ਰਤੀਨਿੱਧ ਵਜੋਂ ਆਹਮੋ-ਸਾਹਮਣੇ ਸਨ (ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਗੀਤਕਾਰ ਵੀ ਹਨ/ਸਨ)। ਚਮਕੀਲਾ ਦਾ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਸਰੋਤ/ਆਦਰਸ਼ ਬਸਤੀਵਾਦ ਵੇਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਵੈਲੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ/ਕਿੱਸਾ-ਕਾਵਿ ਸੀ, ਤਾਂ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਸਰੋਤ ਮੱਧਕਾਲ ਦੇ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਜ਼ਰ 'ਚੋਂ ਉਹ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚਮਕੀਲਾ ਹਰੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਕਾਰਨ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਈ ਜਗੀਰੂ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਅਨਪੜ੍ਹ ਧਿਰ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ 'ਚ ਵੈਲੀ ਰਾਹ ਵੱਲ ਪੱਕੇ ਪੈਰੀਂ ਤੁਰਨ ਲਈ ਮਦਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਵੈਲੀ ਦੁਆਰਾ ਸੈਕਸ ਲਈ ਰੰਨਾਂ ''ਮਾਲ ਪੂੜਿਆਂ ਵਾਂਗੂੰ ਝੱਫੀਆਂ'' ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਸੱਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਹਿੰਸਾ ਜਿਸ ਦਾ ਸ਼ੌਂਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹਰੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਸਦਕਾ ਉੱਭਰੀ ਚਮਕੀਲੇ ਦੀ ਵੈਲੀ ਧਿਰ, ਖੇਤੀ ਦੇ ਪੂੰਜੀਵਾਦੀ ਉਤਪਾਦਨ 'ਚ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਸਦਕਾ ਸਰਦਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਹਲੜ ਹੋ ਚਮਕੀਲੇ ਦੇ ਬੋਧ 'ਚੋਂ ਆਪਣੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੇ ਭਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਆਦਰਸ਼ ਵੈਲੀ ਸੱਤਾ ਰਾਹੀਂ ਰੰਨਾਂ ਭੋਗਣਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਲਈ ਜਸ਼ਨ ਦੇ ਇਸ ਮਾਹੌਲ 'ਚ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਨਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸਮਰਥਨ ਚਮਕੀਲਾ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੀ ਅਹਿਮ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਹਲੜਪੁਣਾ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਵਿਰਸੇ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ 'ਮਾਣਯੋਗ' ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਚਮਕੀਲੇ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਖਲਾਅ ਇਸ ਧਿਰ ਲਈ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਖਲਾਅ ਬਣ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿੱਖਿਅਤ ਧਿਰ ਲਗਾਤਾਰ ਅਨਪੜ੍ਹ ਜੂਲੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਲਈ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ 'ਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਚਮਕੀਲੇ ਦੀ ਆਦਰਸ਼ ਰੰਨ ਸਿੱਖਿਆ ਸਦਕਾ ਵੈਲੀ ਜੂਲੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ 'ਚ ਰੁੱਝੀ, ਤਾਂ ਬਠਿੰਡਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਇਸ ਨਵੇਂ ਭੇੜ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਚਮਕੀਲੇ ਦੀ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰੀ ਨੇ ਵੈਲੀ ਦੇ ਜਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰੁਦਨ 'ਚ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿੱਖਿਆ ਸਦਕਾ ਇਹ ਔਰਤ ਵੈਲੀ ਭਾਵ ਜਗੀਰੂ ਹੱਥਾਂ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਇਸ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨੂੰ ਪੁਰਖ ਤੰਤਰ ਦੀ ਹਾਰ ਜਾਪਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਗਾਇਕੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੇ ਰੁਦਨੀ ਰਾਹ ਅਖਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਗਲੋਬਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਪਕਿਆਈ ਸਦਕਾ ਜਦੋਂ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਮੰਡੀ ਦੇ ਹਿੱਤ ਭੁਗਤਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਜਗੀਰੂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਸਪਲਾਈ ਨੇ ਬਠਿੰਡਾ ਮਾਰਕਾ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਤਾਬੜਤੋੜ ਉਤਪਾਦਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਿਸ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ ਚਮਕੀਲਾ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਮੁੜ ਪੱਕੇ ਪੈਰੀਂ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਰੁਦਨ/ਨਸ਼ੇ ਸੱਤਾ ਦੀ ਦੌੜ 'ਚੋਂ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੋਣੀ ਬਣ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਚੋਖੀ ਹੈ। ਮਿਸ ਪੂਜਾ ਦੇ ਵੈਲੀ ਦਾ ਅਕਸ ਗਲੋਬਲੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ 'ਚੋਂ ਆਕਾਰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਦਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਬਠਿੰਡਾ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਪੁਸਤਕਾਂ 'ਚੋਂ ਭਵਿੱਖ ਵੱਲ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਭਾਵ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਭੇੜ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਇਹੋ ਖੇਤਰ ਹੈ।

ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਠੱਗੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਾਧ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ

ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ 4 ਕਰੋੜ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਮਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ  
ਮੀਡੀਆ ਨੂੰ ਵੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਏ 'ਚੜ੍ਹਾਵਾ'

ਭਾਰਤ ਠੱਗ ਸਾਧਾਂ ਦੀ ਇੰਡਸਟਰੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜਿੰਨੇ ਸਾਧ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਠੱਗੀ ਮਾਰਦੇ ਹਨ ਉੱਨੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਕਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਸਖ਼ਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਠੱਗ ਸਾਧਾਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਕਾਰਵਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੱਠਜੋੜ ਪੁਲੀਸ ਅਫ਼ਸਰਾਂ, ਅਫ਼ਸਰਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਅਥਵਾ ਸੱਤਾਧਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਠੱਗ ਸਾਧ ਸੱਤਾਧਾਰੀਆਂ ਤੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਦਾ ਵੋਟ ਬੈਂਕ ਤੇ ਨੋਟ ਪਰੋਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਇਸ ਬਦਲੇ ਵਜੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਛੱਤਰੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰਾ ਗਾਂਧੀ ਦੀ ਅਚਾਰੀਆ ਰਜਨੀਸ਼ ਤੇ ਨਕਲੀ ਨਿਰੰਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਕਿਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਵੋਟ ਬੈਂਕ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ। ਮੀਡੀਆ ਵੀ ਇਸ ਖਲਜਗਨ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਠੱਗ ਸਾਧਾਂ ਦੀ ਇੰਡਸਟਰੀ ਉੱਭਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਸੰਤ ਕਬੀਰ ਨੇ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਸਾਧ ਲਾਣੇ ਨੂੰ ਬਨਾਰਸ ਦੇ ਠੱਗ ਵੀ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣੇ ਜਿਹੇ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬੇ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਉੱਭਰਿਆ ਇੱਕ ਠੱਗ ਸਾਧ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਬਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਕਾਫੀ ਪੈਸਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਊਜ਼ ਚੈਨਲ ਵਿਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋਰ ਵੀ ਸੌਖਿਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।  ਧਿਆਨ ਰਹੇ ਚੈਨਲ ਇਨ ਪੇਡ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ 'ਤੇ ਵਿਗਿਆਪਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਿਖ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਜਾਣਕਾਰੀ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ  ਨਿਰਮਲ  ਆਪਣਾ ਚਮਤਕਾਰੀ  ਕਾਰੋਬਾਰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ  ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯੂਨੀਅਰ ਆਰਟਿਸਟਾਂ ਨੂੰ   ਆਪਣੇ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਸੇ ਦੇ ਕੇ  ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮੀਡੀਆ ਸਾਹਮਣੇ  ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾਂ ਦੇ ਸੁਣਾ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਠੱਗੀ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ

 ਜਿਸ 'ਨਿਰਮਲ ਦਰਬਾਰ' ਦਾ  ਪ੍ਰਸਾਰਨ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣ ਨਾਲ  ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਟ ਦੂਰ ਕਰ  ਦੇਣ ਦੀ  'ਗਾਰੰਟੀ'  ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।  ਪਰ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਕੀਮਤ 2000 ਰੁਪਏ  ਪ੍ਰਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ ਜੋ  ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ    ਬੈਂਕ ਦੇ ਰਾਹੀਂ  ਜਮਾਂ ਕਰਵਾਉਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।  ਦੋ ਸਾਲ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉੱਪਰ ਦੇ ਬੱਚੇ ਤੋਂ  ਦਾਖਲਾ  ਰਾਸ਼ੀ ਵਸੂਲੀ  ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਜ਼ਰਾ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਚੜ੍ਹਾਵਾ  ਨਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨਿਰਮਲ  ਬਾਬਾ ਦੇ ਕੋਲ ਐਨੀ ਵੱਡੀ ਰਕਮ ਕਿੱਥੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ?  ਮਹਿਜ਼  ਡੇਢ -ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ  ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਕੇ ਬੁਲੰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂ ਰਹੇ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ ਹਰ ਸਮੱਸਿਆ  ਦਾ ਆਸਾਨ ਜਿਹਾ ਉਪਾਅ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਟੀ ਵੀ ਉਪਰ ਵਿੱਚ 'ਕਿਰਪਾ' ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਾਲੇ ਪਰਸ ਵਿੱਚ ਵਿੱਚ ਪੈਸੇ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਅਲਮਾਰੀ  ਵਿੱਚ ਦਸ ਦੇ ਨੋਟਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਗੁੱਟੀ ਰੱਖਣਾ ਉੱਪਰ ਪਹਿਲੇ ਸੁਝਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਜੇ ਇੱਕ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ 20  ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਸ  ਵੱਲੋਂ  ਇਕੱਤਰ ਕੀਤੀ  ਰਾਸ਼ੀ 4 ਕਰੋੜ  ਰੁਪਏ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਾਗਮ ਰੋਜ਼ਾਨਾ  ਕਿਸੇ ਇਨਡੋਰ ਸਟੇਡੀਅਮ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ 15 ਅਜਿਹੇ ਸਮਾਗਮ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਜੀ   ਨੂੰ ਘੱਟੋ ਘੱਟ 60 ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ  ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਬਾਬੇ ਵੱਲੋਂ ਫੈਲਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ
ਇੱਕ ਚੈਨਲ 'ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਭਗਤ ਤੋਂ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਸਨ-ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਕਿਵੇਂ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹ
ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਜਾਂ ਦੇਰ ਨਾਲ। ਭਗਤ ਬੋਲਿਆ ਕਦੇ ਜਲਦੀ ਤਾਂ ਕਦੇ ਦੇਰ ਨਾਲ ਵੀ। ਬਾਬਾ ਬੋਲੇ ਅਰਾਮ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਕਰੋ। ਕਿਰਪਾ ਆਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਕਿਉਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ? ਵਿਚਾਰਾ ਭਗਤ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਬਾਬਾ ਬੋਲੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲਦੇ ਹੋ, ਸਾਈਕਲ, ਬਾਈਕ ਜਾਂ ਕਾਰ 'ਤੇ। ਉਹ ਬੋਲਿਆ ਬਾਈਕ ਨਾਲ। ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਨਾ ਵੱਡੀ ਗੱਡੀ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਦੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹਾਂ, ਬਸ ਬਾਬਾ ਨੇ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਹੀ ਗਲਤ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਿਰਪਾ ਰੁਕੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਗੱਡੀ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣਾ ਹੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਉ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ ਭਾਈ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹੈ, ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਗੱਡੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਦਮੀ ਕੀ ਕਰੇਗਾ। ਅੱਖਾਂ ਤਾਂ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ ਨਾ। ਇਸੇ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਬਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਜਮਾਤ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੇਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਤੇ ਸਲਾਹ ਸੁਣ ਲਓ ਤਾਂ ਹੱਸ-ਹੱਸ ਕੇ ਢਿੱਡੀਂ ਪੀੜਾਂ ਪੈ ਜਾਣ।
ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਜ ਗਈ ਠੱਗੀ
ਜਿਹੜਾ ਬਾਬਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਪਰ ਰੱਬ ਵਾਂਗ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਵਿਚਾਰਾ ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਕੋਲ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ। ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰਜੀਤ ਆਨੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਅਲਸ਼ਾਜੀ ਕਰਕੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਭੇਜੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪੈਸੇ ਵਿੱਚੋਂ 1.7 ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਖਾਤੇ ਵਿੱਚ ਪਵਾ ਲਏ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕੀ ਕਿ ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਠੱਗੀ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬਾਬਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ 'ਭਗਤ' ਇੰਦਰਜੀਤ ਆਨੰਦ ਦਾ ਕੁਝ ਵਿਗਾੜ ਸਕਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਾਬੇ ਨਾਲ ਠੱਗੀ ਮਾਰੀ ਸੀ। ਆਖਰ ਨਿਮੋਝੂਣੇ ਬਾਬੇ ਨਿਰਮਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇਸ 'ਭਗਤ' ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁਲੀਸ ਦੀ ਮੱਦਦ ਲੈਣੀ ਪਈ ।  ਪੁਲੀਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ ਨੇ ਬੈਂਕ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਬੈਂਕ ਨੇ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਖਿਲਾਫ ਮਾਮਲਾ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਮੁਹਾਵਰੇ ਵਿੱਚ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈ ਗਏ ਮੋਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਬਾਬਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਆਪਣੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ
ਟੀਵੀ ਮੀਡੀਆ ਵਿੱਚ ਬਾਬੇ ਦੇ ਭਗਤ ਆਪਣੀ ਸਮੱਸਿਆ ਸੁਲਝਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਵੀ ਸਵਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ  ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਗੁਣਗਾਨ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਭਗਤ ਬਾਬੇ ਦੀ ਠੱਗੀ ਨਾਟਕ ਦੇ ਕਲਾਕਾਰ ਹਨ, ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਸਨ। ਬਾਬੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਡਰਾਮਾ ਬਾਬੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲਈ  ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਮਿਲ ਰਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਇੰਟਰਨੈਟ ਉਪਰ ਹੀ ਬਾਬੇ ਦੀ ਵੈੱਬਸਾਈਟ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ  ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਸਾਲ   ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ  ਸੰਖਿਆ ਵਿੱਚ 400  ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ   ਇਜ਼ਾਫਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਟਵਿੱਟਰ ਉੱਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਫਾਲੋ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ 40 ਹਜ਼ਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਫੇਸਬੁੱਕ ਉੱਪਰ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕਾਂ ਦਾ ਪੇਜ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ 3 ਲੱਖ ਲੋਕ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪੇਜ ਉੱਪਰ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ ਦੇ ਟੀਵੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਜੁੜੀਆਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਫੇਸਬੁੱਕ ਉੱਪਰ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਾਅਵਿਆਂ ਉੱਪਰ ਸ਼ੱਕ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਫਰਾਡ' ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ 'ਪੈਸੇ ਹਜ਼ਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।' ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ,  ਮਹਾਂਠੱਗ ਹੈ ਜੋ ਬੁੱਧੂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੂਨਾ  ਲਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਲੋਕ ਹੱਸ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਤਾ ਲੋਕ ਕਦੋਂ ਸਮਝਣਗੇ ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਆਦਮੀ ਦਾ ਫਰਕ?

ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣ 'ਚ ਮੀਡੀਆ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ
ਇਹ ਮੋਟੀ ਕਮਾਈ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ, ਪਰ ਅਹਿਮ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ਮੀਡੀਆ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਐਨੀ ਸ਼ੋਅਰਤ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।  ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ   ਟੀਵੀ ਚੈਨਲਾਂ ਦੇ ਜਰੀਏ ਦਿਨੋ  ਦਿਨ ਵੱਧ ਰਹੇ ਹਨ । ਹਾਲਾਂਕਿ  ਉਸ ਦੇ ਸਮਾਗਮ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਰਨ ਦੇਸ਼ - ਵਿਦੇਸ਼  ਦੇ ਵਿੱਚ 35 ਤੋਂ ਵੀ   ਜ਼ਿਆਦਾ   ਚੈਨਲਾਂ  ਉਪਰ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ  ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ  ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ  ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬਰੇਕ ਜਾਂ   ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਚੈਨਲਾਂ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਪ੍ਰਸਾਰਨਾਂ ਦੇ ਲਈ ਮੋਟੀ ਕੀਮਤ ਵੀ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ   ਮੀਡੀਆ ਨੇ ਆਪਣਾ   ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਤੇ ਕਾਇਦੇ - ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਛਿੱਕੇ ਟੰਗ  ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
 ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ : ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ
ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਲੋਕ ਸ਼ਰਧਾ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਕਸੌਟੀ 'ਤੇ ਖਰੇ ਉਤਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਖੁਦ 'ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖੁਦ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕੀਤਾ ਹੈ।ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧਦੀ ਲੋਕਪ੍ਰਿਯਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਰਚੀ ਗਈ ਹੈ।


ਬਾਬਾ ਦੇ ਸਮਾਗਮ ਦੀ ਬੁਕਿੰਗ ਅਗਸਤ ਤੱਕ ਬੰਦ
ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੀਡੀਆ 'ਚ ਆਪਣੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲਗਾਤਾਰ ਆ ਰਹੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ ਨੇ ਅਗਸਤ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਸਮਾਗਮ ਦੀ ਬੁਕਿੰਗ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਫਿਲਹਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰੋਜ਼ ਨਵੇਂ ਖੁਲਾਸੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।


ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ 'ਤੇ ਪਖੰਡੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦੋਸ਼
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ-ਆਪਣੇ ਲੱਖਾਂ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਚੁਟਕੀਆਂ 'ਚ ਸੁਲਝਾਉਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ ਉਰਫ ਨਿਰਮਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨਰੂਲਾ ਖਿਲਾਫ ਆਖਿਰ ਮਾਮਲਾ ਦਰਜ ਹੋ ਹੀ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਅਤੇ ਛਲਾਵਾ ਕਰਨ ਦੇ ਦੋਸ਼ 'ਚ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ ਖਿਲਾਫ ਯੂ. ਪੀ. ਅਤੇ ਛਤੀਸਗੜ੍ਹ 'ਚ 2 ਵੱਖ-ਵੱਖ  ਥਾਣਿਆਂ 'ਚ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦਰਜ ਕਰਵਾਈ ਗਈ ਹੈ।
ਪੈਸੇ ਲੈ ਕੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਦਾ ਦੋਸ਼
ਲਖਨਊ ਦੇ ਗੋਮਤੀ ਨਗਰ ਥਾਣੇ 'ਚ ਬੁੱਧਵਾਰ ਨੂੰ ਲਖਨਊ ਵਾਸੀ 16 ਸਾਲਾ ਤਾਨਿਆ ਠਾਕੁਰ ਅਤੇ 13 ਸਾਲਾ ਆਦਿਤਿਆ ਠਾਕੁਰ ਨੇ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ ਖਿਲਾਫ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦਰਜ ਕਰਵਾਈ ਜਿਸ 'ਚ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪੈਸੇ ਲੈ ਕੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਅਤੇ ਉਲਟਾ-ਸਿੱਧਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ ਧੋਖਾ ਕਰਨ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਏ ਗਏ ਹਨ।
ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ 'ਤੇ ਪਖੰਡੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦੋਸ਼
ਦੂਜੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਰਾਏਪੁਰ ਦੇ ਡੀ. ਡੀ. ਨਗਰ ਥਾਣੇ 'ਚ ਦਰਜ ਕਰਵਾਈ ਗਈ ਹੈ ਜਿਸ 'ਚ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ 'ਤੇ ਪਖੰਡੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ 'ਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫਜ਼ੂਲ ਉਪਾਅ ਦੱਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾਦੇਹੀ ਕਰਕੇ ਫੀਸ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਮੋਟੀ ਰਕਮ ਵਸੂਲਦੇ



ਕੀ ਏ ਬਾਬੇ ਦਾ ਪਿਛੋਕੜ
ਬਾਬੇ ਦਾ ਪਿਛੋਕੜ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਅਸਲੀ ਨਾਮ ਨਿਰਮਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨਰੂਲਾ ਹੈ,। ਇਸ ਦਾ ਇਕ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਮਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਿਰਮਲ  ਪਟਿਆਲਾ ਦਾ ਸਾਮਣਾ ਪਿੰਡ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। 1947 ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਵੰਡ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਭਾਰਤ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ ਵਿਆਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇਕ ਪੁੱਤਰੀ ਹੈ। 1974-75 ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਮੇਦਨੀ ਨਗਰ ਝਾਰਖੰਡ ਦੇ ਦਲੀਪ ਸਿੰਘ ਬੱਗਾ ਦੀ ਤੀਸਰੀ ਬੇਟੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਤੇ ਝਾਰਖੰਡ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਮੁਖੀ ਇੰਦਰ ਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨਾਮਧਾਰੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਸਾਲੇ ਹਨ। 1970-71 ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੇਦਨੀ ਨਗਰ ਆਏ ਤੇ 1981-82 ਤੱਕ ਇੱਥੇ ਰਹੇ। ਰਾਂਚੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਕਾਨ ਸੀ, ਪਰ 1984 ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਾ ਗਾਂਧੀ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਬਾਅਦ ਸਿੱਖ ਕਤਲੇਆਮ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਂਚੀ ਦਾ ਮਕਾਨ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਂਚੀ ਦਾ ਪਿਸਕਾ ਮੋੜ ਸਥਿਤ ਪੈਟਰੋਲ ਪੰਪ ਦੇ ਕੋਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਕਾਨ ਹੈ। ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ ਦਾ ਝਾਰਖੰਡ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਲਾਮੂ ਪਰਮੰਡਲ ਵਿੱਚ 1981-82 ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਮੇਦਨੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਚੈਨਪੁਰ ਥਾਣਾ ਖੇਤਰ ਦੇ ਕੰਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਟਾ ਦਾ ਭੱਠਾ ਹੋਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਇੱਟ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਸੀ। ਨਿਰਮਲ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚੱਲਦਾ, ਤੱਦ ਉਸ ਦੇ ਸੁਹਰੇ ਮੇਦਨੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਨਿਰਮਲ ਬਾਬੇ ਦੇ ਸਾਲੇ ਗੁਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਅਰੋੜਾ ਤੇ ਬਬਲੂ ਦਾ ਲਾਈਮ ਸਟੋਨ ਤੇ ਟਰਾਂਸਪੋਰਟ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੜਵਾਲ 'ਚ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਵੀ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ। ਇੱਕ ਵਕਤ ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬਾ ਕਾਫੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਬਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰੀ ਰਹੇ ''ਇੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨਾਮਧਾਰੀ'' ਨੇ ਮਾਈਨਿੰਗ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਇਸ ਨੂੰ ਦਿਵਾਇਆ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਇਹ ਠੇਕੇਦਾਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸੇ ਕੰਮ ਦੌਰਾਨ ਇਸ ਪਾਖੰਡੀ ਬਾਬਾ ਨੂੰ 'ਗਿਆਨ' ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਇਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਅਫ਼ਵਾਹ ਫੈਲਾਈ। ਝਾਰਖੰਡ ਦੇ ਉੱਚ ਰਾਜਨੇਤਾ ਇੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨਾਮਧਾਰੀ ਉਂਝ ਤਾਂ ਨਿਰਮਲ ਬਾਬੇ ਦਾ ਜੀਜਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਬਾਬੇ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ। ਨਾਮਧਾਰੀ ਨੇ ਸਾਫ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਤਾ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਖੇਡਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਮਲ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੈਰੀਅਰ ਸੰਵਾਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਫੀ ਮਦਦ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹੁਰੇ ਯਾਨੀ ਨਿਰਮਲ ਦੇ ਪਿਤਾ ਐਸ ਐਸ ਨਰੂਲਾ ਦਾ ਕਾਫੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋਏ ਨਿਰਮਲ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ ਸਨ। ਨਿਰਮਲ ਨੂੰ ਕਈ ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਧੰਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਉਹ ਬਾਬਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸਾਇੰਸ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵੀ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਇਸ ਲਈ ਅਜਿਹੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚਮਤਕਾਰ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੰ੍ਰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਸਾਫ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਰਾਮਾਤ ਕਹਿਰ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਕਰਾਮਾਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਨਿਰਮਲ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'' ਨਾਮਧਾਰੀ ਨੇ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਨਿਰਮਲ ਆਪਣੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਨਤਾ ਤੋਂ ਪੈਸੇ ਵਸੂਲਣ ਦੀ 'ਗਲਤ ਖੇਡ' ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜੋ ਸਾਇੰਸ ਅਤੇ ਧਰਮ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਸੌਟੀ 'ਤੇ ਜਾਇਜ਼ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਪੰਜਾਬੀ ਕੌਮ ਨਾਲ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦਾ ਕੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ?

ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ
98156-98451

ਪੰਜਾਬੀ ਕੌਮ ਨਾਲ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦਾ ਕੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਸੁਆਲ ਨੇ ਅੱਜ ਸਮੁੱਚੀ ਪੰਜਾਬੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਭੰਬਲਭੂਸੇ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਕੌਮ ਦੀ ਇਕਜੁੱਟਤਾ ਲਈ ਇਸ ਸੁਆਲ ਦੀ ਸਪੱਸ਼ਟਤਾ ਹੋਣੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਇਸ ਸੁਆਲ ਦਾ ਠੀਕ ਜੁਆਬ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਓਨਾ ਚਿਰ ਪੰਜਾਬੀ ਕੌਮ ਸਿੱਖਾਂ, ਹਿੰਦੂਆਂ ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡੀ ਰਹੇਗੀ। ਇਸ ਮਸਲੇ ਦੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸਮਝ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਇਕਜੁੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਦੋ ਪੱਖ ਹਨ; ਸਿੱਖ ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਫ਼ਲਸਫ਼ਾ। ਫ਼ਲਸਫ਼ਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੌਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ। ਇਨਕਲਾਬੀ ਚਿੰਤਕ ਕਾਰਲ ਮਾਰਕਸ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ''ਹਰ ਸੱਚੀ ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਬੌਧਿਕ ਤੱਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਸਜਿੰਦ ਆਤਮਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ਰ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਦੀ, ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ, ਆਪਣੀ ਕੌਮ ਦੀ ਉਪਜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ•ਾਂ ਦੇ ਅਤਿ ਸੂਖਮ, ਕੀਮਤੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅਦਿੱਖ ਨਿਚੋੜ, ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਜਜ਼ਬਾ, ਕਿਰਤੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਮਿਆਂ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਜਜ਼ਬਾ, ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਵਿਚ ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ 'ਸਿਰ ਦਾ ਸਿਰਜਿਆ ਸੰਸਾਰ' ਹੈ।''
ਮਾਰਕਸ ਦੇ ਇਸ ਕਥਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ੀ ਹੀ ਸੁਚੇਤ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਕਿਸੇ ਸਮਾਜੀ-ਰਾਜਸੀ ਤਾਣੇ-ਬਾਣੇ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਰਾਹ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ੀ ਹੀ, ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਰੋਈ, ਸਦਾਚਾਰਕ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੈਮਾਨੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਿੱਖ ਫ਼ਲਸਫ਼ਾ ਪੰਜਾਬੀ ਕੌਮ ਦੀ ਨਾ ਸਿਰਫ ਰੂਹਾਨੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਦੀ ਹੀ ਸਮੁੱਚੀ ਸਿਆਣਪ ਦਾ ਤੱਤ ਨਿਚੋੜ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਣਾ ਪੰਜਾਬੀ ਕੌਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਫ਼ਲਸਫ਼ਾ ਪੰਜਾਬੀ ਕੌਮ ਦੀ ਰੂਹ ਹੈ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਇਸ ਰੂਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਦ। ਇਨ•ਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਤੋਂ ਮੁਨਕਿਰ ਹੋ ਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਕੌਮ ਕਿਵੇਂ ਵੀ ਜਿਉਂਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ। ਮੌਜੂਦਾ ਪੂੰਜੀਵਾਦੀ-ਸਾਮਰਾਜੀ ਦੌਰ ਵਿਚ, ਇਸ ਸਿਆਣਪ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਪੰਜਾਬੀ ਕੌਮ ਦਾ ਵਿਗਾਸ ਕਰਨਾ ਅਣਕਿਆਸੀ ਗੱਲ ਹੈ।  ਪੰਜਾਬ, ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਕੌਮ ਦਾ ਸਿੱਖ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਨਾਲ ਇਹੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ।
ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਸੁਆਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਇਸ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਨਾਲ ਕੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ? ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਇਸਲਾਮ ਦੀਆਂ ਰਹੁ-ਰੀਤਾਂ (ਜਿਨ•ਾਂ ਨੂੰ ਠੁੱਲ•ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਕਰਮਕਾਂਡ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।) ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਇਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਸਿੱਖ ਫ਼ਲਸਫ਼ਾ ਹਿੰਦੂ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਅਤੇ ਇਸਲਾਮੀ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੋ. ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਕਥਨ ਅਨੁਸਾਰ, ''ਜੋ ਵੀ ਉਚੇਰਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਉਹ ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿਚ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਨਾ ਕੇਵਲ ਹਿੰਦੂ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਹੀ, ਸਗੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹੋਰਨਾਂ ਸਮਾਜਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਵੀ, ਸਿੱਖ ਮਤਿ ਵਿਚ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।''....''ਮੁਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਿੱਖ ਫ਼ਲਸਫ਼ਾ ਦੈਵੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਉਹ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨੇਮ ਏਕਤਾ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ।''
ਸਿੱਖ ਚਿੰਤਕ ਸ੍ਰ. ਗੁਰਤੇਜ ਸਿੰਘ ਹੁਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇਕ ਲਿਖਤ 'ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਆਧੁਨਿਕਤਾ ਨੂੰ ਦੇਣ' ਵਿਚ ਹੇਠ ਲਿਖੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ''ਅਲ ਕਾਇਦਾ ਦੇ ਜੇਹਾਦ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਦੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਇਸਲਾਮ ਸਬੰਧੀ ਵਾਕਫ਼ੀਅਤ ਦੇਣ ਲਈ, ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਛਪੀ ਹੈ (Tarek Fateh, Chasing a Mirage, John Wiley & Sons, Canada)।  ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਲੇਖਕ ਆਖਦਾ ਹੈ,'ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵੱਲ ਪਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਲਾਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਹੈ'';
“ਮਿਹਰ ਮਸੀਤਿ ਸਿਦਕੁ ਮੁਸਲਾ ਹਕੁ ਹਲਾਲੁ ਕੁਰਾਣੁ
ਸਰਮ ਸੁੰਨਤਿ ਸੀਲੁ ਰੋਜਾ ਹੋਹੁ ਮੁਸਲਮਾਣੁ
ਕਰਣੀ ਕਾਬਾ ਸਚੁ ਪੀਰੁ ਕਲਮਾ ਕਰਮ ਨਿਵਾਜ
ਤਸਬੀ ਸਾ ਤਿਸੁ ਭਾਵਸੀ ਨਾਨਕ ਰਖੈ ਲਾਜ£”
ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ, ਜੇ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚੋਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੱਥ ਉਪਰੋਕਤ ਧਾਰਨਾ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਸਲਾਮ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਇਨਕਲਾਬੀ ਧਰਮ ਦੇ ਤੱਤ ਵੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਅਸਲ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਕੌਮ ਦੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਇਹ ਹੈ, ਕਿ ਤਿੰਨਾਂ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਫ਼ਲਸਫ਼ਿਆਂ ਦੀ ਇਸ ਸਾਂਝ ਨੂੰ ਗੌਲਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਕਰਮਕਾਂਡ ਜਾਂ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਾਈਆਂ ਵੰਡੀਆਂ ਹੀ ਹੁਣ ਤੱਕ ਭਾਰੂ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਸਮੁੱਚੀ ਪੰਜਾਬੀ ਕੌਮ ਨੇ ਇਸ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ। ਲੋੜ ਇਸ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤਿੰਨਾਂ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਦੀ ਹੈ।
ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬੋਲੀ ਓਨੀ ਹੀ ਪੁਰਾਣੀ, ਜਿੰਨੀ ਮਨੁੱਖੀ ਚੇਤਨਾ। ਬੋਲੀ ਅਸਲੀ ਮਨੁੱਖੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੂਜਿਆਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਸਤੇ ਸਿਰਫ ਇਸੇ ਲਈ ਹੋਂਦ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਂਦ ਹੈ। ਬੋਲੀ ਚੇਤਨਾ ਵਾਂਗ,  ਦੂਜਿਆਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ-ਜੋਲ ਦੀ, ਲੋੜ 'ਚੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।  ਬੋਲੀ ਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਟੁੱਟ ਕੇ ਵਿਕਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਮੁਨਕਿਰ ਹੋਣਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂਜਲੀ ਦੇਣਾ ਹੈ।  ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਕਾਸ ਦੀ, ਅਰਜਿਤ ਕੀਤੀ ਅਨੁਭਵੀ ਸਿਆਣਪ ਨੂੰ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮੇਟਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਹੋਏ ਇਤਿਹਾਸਕ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਨਕਾਰਨਾ ਹੈ। ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਮੂਰਖਤਾ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੁਲਾਮ ਲੋਕ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਅਮੀਰ ਅਤੇ ਮੱਧ ਵਰਗੀ ਸਿੱਖਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੋਕ ਅੱਜ ਇਹੀ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਮਾਨਸਿਕ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿਚ ਰੀਂਗ ਰਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੀ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਕੌਮੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਲੈਣੇ ਵੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਲੜਨਾ, ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਸੁਆਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਕੌਮ ਏਨੀ ਮੂਰਖ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਈ, ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, 'ਸਿੱਖ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ' ਅਤੇ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਰਹੀ ਹੈ? ਇਸ ਸੁਆਲ ਦਾ ਜੁਆਬ, ਇਕ ਵਿਸਥਾਰੀ ਲਿਖਤ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਗੱਲ ਬੜੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ, ਕਿ 1947 ਵਿਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਸਾਮਰਾਜੀਏ, ਜਿਨ•ਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਤਾਕਤ ਸੌਂਪ ਕੇ ਗਏ ਸਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀ ਭਰਮਜਾਲ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ੀ ਦਾ ਨਾਂ ਦੇਂਦੇ ਹਨ), ਉਨ•ਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਮਰਾਜੀ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਦੀ ਚਕਾਚੌਂਧ ਦੇ ਉਹ ਸ਼ੈਦਾਈ ਸਨ।  ਪੱਛਮੀ (ਪੂੰਜੀਵਾਦੀ ਸਾਮਰਾਜੀ) ਸਭਿਅਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਨ•ਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗਾਂ ਉੱਤੇ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਪੱਛਮੀ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਉਹ ਪੈਰੋਕਾਰ ਸਨ। ਪੱਛਮ ਦੇ ਸਾਮਰਾਜੀ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਅਤਿ ਦੇ ਭੋਗੀ 'ਸਵਰਗ' ਨੂੰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੇਸ ਵਿਚ ਉਸਾਰਨ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੰਗਰੇਜ਼ ਸਾਮਰਾਜੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਇਸ ਦੇਸ ਅੰਦਰ ਆਪਣਾ ਜਾਬਰ ਅਤੇ ਲੁਟੇਰਾ ਰਾਜ-ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਕੂਮਤੀ ਤਾਣੇ-ਬਾਣੇ ਨੂੰ, ਨਾ ਸਿਰਫ ਉਨ•ਾਂ ਨੇ ਉਵੇਂ ਹੀ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਪੱਛਮੀ ਸਾਮਰਾਜੀ ਪੁੱਠ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੇ ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਭੋਲੇ-ਭਾਲੇ ਦੇਸੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਸਿਰੇ ਦੀ ਨਫਰਤ ਪਾਲਦੀ, ਕੁਰੱਪਟ, ਧੱਕੜ, ਹਉਮੈ ਦੀ ਮਰੀਜ, ਪੱਛਮੀ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾਲੂ (ਸਿਵਲ, ਫੌਜੀ ਅਤੇ ਪੁਲਿਸ) ਅਫਸਰਸ਼ਾਹੀ, ਜਿਨ•ਾਂ ਦੀ ਰੀੜ• ਦੀ ਹੱਡੀ ਹੈ। ਜਿਨ•ਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਦੇ ਨਾਂ ਹੇਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਅਤੇ 'ਸਮਾਜਵਾਦ' ਦੇ ਨਾਂ ਹੇਠ, ਸਾਮਰਾਜੀ ਅਰਥਚਾਰੇ ਨੂੰ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਠੋਸਿਆ। ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਦੇ ਬਹੁਕੌਮੀ ਅਤੇ ਬਹੁਧਰਮੀ ਤਾਣੇ-ਬਾਣੇ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਦੀ ਹਿੰਦੁਤਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਅਤੇ ਸਾਮਰਾਜੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਦੇ ਸ਼ਿਕੰਜੇ ਨਾਲ, ਇਕਜੁੱਟ ਰੱਖਣ ਦੀ ਨੀਤੀ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਬਾਬਾ ਸਾਹਿਬ ਡਾ. ਭੀਮ ਰਾਓ ਅੰਬੇਡਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹਨ : ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਅਤੇ ਪੂੰਜੀਵਾਦ (ਜਿਹੜਾ ਅੱਜ ਸਾਮਰਾਜੀ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਹੈ)।
ਸਾਮਰਾਜੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਸਾਮਰਾਜੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਦੇ ਪਲੇਚੇ ਵਿਚ ਫਸੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਤਕੜੇ ਸਾਮਰਾਜੀ ਦੇਸਾਂ ਦੀ  ਗੁਲਾਮੀ ਕਬੂਲਣ ਅਤੇ ਦੇਸ ਅੰਦਰਲੀਆਂ ਅੱਡ-ਅੱਡ ਕੌਮਾਂ-ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਗੁਆਂਢੀ ਮੁਲਕਾਂ 'ਤੇ, ਗਲਬਾ ਪਾਉਣ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੇ, ਉਹ ਪਾਬੰਦ ਸਨ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਦੇਸ ਦਾ ਫੌਜੀਕਰਨ ਕਰਦੇ ਗਏ ਅਤੇ ਇਸ ਫੌਜੀਕਰਨ ਦਾ ਬੋਝ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਦੇਸ ਨੂੰ 'ਜਮਹੂਰੀਅਤ' ਦੇ ਨਾਂ ਹੇਠ ਤਾਨਾਸ਼ਾਹੀ ਜਕੜ ਵਿਚ ਕੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਦਾ ਪੁਲਸੀਕਰਨ ਕਰਦੇ ਗਏ। ਇਸ ਯਥਾਰਥ ਦਾ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਬੂਤ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਰੀਬ ਅਬਾਦੀ ਵਾਲਾ ਮੁਲਕ, ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖਰੀਦਦਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਹੀ ਕੋਈ ਕੌਮੀਅਤ ਜਾਂ ਕੌਮੀ-ਸੂਬਾ ਆਪਣੇ ਕੌਮੀ ਮਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਧ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ, ਉਦੋਂ ਹੀ ਕੇਂਦਰੀ ਹਾਕਮ ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਗਰ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਦੇਸ ਨੂੰ ਇਕਜੁੱਟ ਰੱਖਣ ਦੇ ਨਾਂ ਹੇਠ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀ ਭਰਮਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਦਲਿਤਾਂ ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਹਿੰਦੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਮੱਧ ਵਰਗੀ ਹਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਗਰ ਲਾਮਬੰਦ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਜ ਮਿਥ ਲੈਂਦੇ।  ਇਨ•ਾਂ ਨੀਤੀਆਂ ਨੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਮੁੱਚੇ ਦੇਸ ਦੇ ਹਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕੀਤਾ, ਦਲਿਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਤਪਾਤ ਦੇ ਸ਼ਿਕੰਜੇ ਵਿਚ ਕੱਸੀ ਰੱਖਿਆ, ਧਾਰਮਿਕ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਅਤੇ ਜਲਾਲਤ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਉੱਥੇ ਅੱਡ-ਅੱਡ ਸੂਬਿਆਂ ਦੇ ਕੌਮੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਧਰਮਾਂ ਅਤੇ ਜਾਤਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਪਾੜਨ ਅਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿਚ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਫਰਤ ਭਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤਾ।
ਇਸ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾਕ੍ਰਮ ਦਾ ਦੁਖਦਾਈ ਪਹਿਲੂ ਇਹ ਹੈ, ਕਿ ਸਮੁੱਚੇ ਦੇਸ ਦੀ 'ਕਮਿਊਨਿਸਟ' ਲਹਿਰ, ਇਨ•ਾਂ ਕੇਂਦਰੀ ਹਾਕਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ 'ਚ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਚੱਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ, ਉਨ•ਾਂ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤਕ ਹਥਿਆਰ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਧਾਰਮਿਕ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤੀ ਪ੍ਰਗਟਾਉਂਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਟਰੇਡ ਯੂਨੀਅਨ ਲਹਿਰ ਨੂੰ, ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਨਖਾਹਾਂ ਮੰਗਣ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੀ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਇਨ•ਾਂ ਟਰੇਡ ਯੂਨੀਅਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਸਮੁੱਚੀ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਹੀ, ਸਾਮਰਾਜੀ ਖਪਤਕਾਰੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਖਾਜਾ ਬਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

 

ਮਥੁਰਾ-ਕਾਸ਼ੀ 'ਚ ਨਰਕ ਭੋਗ ਰਹੀਆਂ ਨੇ ਵਿਧਵਾਵਾਂ

ਘਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮਾੜੇ ਸਲੂਕ ਕਾਰਨ ਲੈਂਦੀਆਂ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦਾ ਸਹਾਰਾ 

 ਗਰੀਬੀ ਕਾਰਨ ਮੰਗ ਕੇ ਵੀ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦੈ ਗੁਜ਼ਾਰਾ 

ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਲੇ ਵਹਾ ਦਿੰਦੇ ਨੇ ਗੰਗਾ 'ਚ ਲਾਸ਼


                                ਰਜਿੰਦਰ ਕੌਰ

ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਕਾਸ਼ੀ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਨਰਕ ਭੋਗ ਰਹੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਿੰਦੂ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕ ਰਾਜਧਾਨੀ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਿਧਵਾ ਆਸ਼ਰਮ, ਬਜ਼ੁਰਗ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਮੱਠ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਲੱਗਭੱਗ 10 ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਛੁਪਾਉਣ ਲਈ ਜਗ੍ਹਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਈ ਸੜਕ 'ਤੇ ਭੀਖ ਮੰਗ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੈਲੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਸਾੜ੍ਹੀਆਂ, ਪਿਚਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗਲ੍ਹਾਂ, ਝੁਕੀ ਕਮਰ ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਆਸ਼ਰਮਾਂ 'ਚ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਸਲੂਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗਾ ਖਾਸਾ ਚੰਦਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਹਰੇਕ ਪੱਖੋਂ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਬਾਕੀ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਭੋਜਨ ਸਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਿਹਤ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਰਕ ਭਰੀ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਧੱਕੇ ਤੇ ਸਮਾਜ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਬਾਈਕਾਟ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾੜੀ ਸਥਿਤੀ
ਤਕਰੀਬਨ 2 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋਈ 35 ਸਾਲਾ ਮੀਨਾ (ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾਮ) ਬਨਾਰਸ ਦੇ ਖਪੜਾ ਮਹੱਲਾ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮੀਨਾ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਕਾਫੀ ਛੋਟੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੇ ਦਿਹਾਂਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੱਸ-ਸਹੁਰੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹੁਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ-ਬਾਪ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਬੋਝ ਉਠਾਉਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਮੀਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ''ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਟਿਊਸ਼ਨ ਪੜ੍ਹਾ ਕੇ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ 1600 ਰੁਪਏ ਕਮਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਸਿਲਾਈ ਵੀ ਸਿਖ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਆਮਦਨ ਵਧਾ ਸਕਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕੇ।''
ਬਨਾਰਸ ਦੇ ਅੱਸੀ ਘਾਟ 'ਤੇ ਸਥਿਤ 'ਮੁਮੁਕਸ਼ੂ ਭਵਨ ਸਭਾ' ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਢਾਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿ ਰਹੀ ਗਯਾ ਦੀ 75 ਸਾਲਾ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮਿਸ਼ਰਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ''ਦੁਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ 'ਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਦੋਹਰਾ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਦਾ ਸਾਥ ਛੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਆਪਣਾ ਖ਼ੂਨ ਵੀ ਪਰਾਇਆਂ ਵਰਗਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।''
ਦਸਵੀਂ ਤੱਕ ਪੜ੍ਹੀ ਸਾਵਿੱਤਰੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ''ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਅਸੀਂ 2 ਭੈਣਾਂ ਤੇ 1 ਭਰਾ ਸੀ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭੂਆ ਨੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਡਾ ਦੋਵਾਂ ਭੈਣਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਆਹ ਕਦੋਂ ਹੋਇਆ, ਕੁਝ ਯਾਦ ਨਹੀਂ। ਹਾਂ, ਗੌਨਾ 9-10 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਯਾਦ ਹੈ।''
ਸਾਵਿੱਤਰੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ, ''ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਭੈਣਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਾਂ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮਾਨਸਿਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਬਿਮਾਰ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵਨ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਭਰਿਆ ਰਿਹਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ 38 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਗੁਜ਼ਰ ਗਿਆ। ਬੱਚੇ ਛੋਟੇ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਚਾਰਦੀਵਾਰੀ  'ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨੀ ਪਈ। 26 ਸਾਲ 5 ਮਹੀਨੇ ਤੇ 4 ਦਿਨ ਤੱਕ ਸਕੂਲ ਅਧਿਆਪਕਾ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਕੀਤੀ। ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਐਮ. ਏ. ਤੱਕ ਪੜ੍ਹਾਇਆ। ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਨੌਕਰੀ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 12 ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਮਹੀਨਾ ਪੈਨਸ਼ਨ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਡੂੰਘਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਮਾਂ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਵੱਸ ਗਈ ਹਾਂ।''
ਸਵਿੱਤਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਬੱਚੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਵਿਧਵਾ ਔਰਤ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰਹ ਦੇ ਤਾਹਨੇ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਆਪਣੀ ਰੋਟੀ ਖ਼ੁਦ ਬਣਾ ਕੇ ਖਾਣਾ ਸ਼ਾਇਦ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬਿਹਤਰ ਲੱਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸੋਸ਼ਣ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਨੇ ਵਿਧਵਾਵਾਂ
ਬਨਾਰਸ ਦੀ 70 ਸਾਲਾ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੀਕਸ਼ਤ 10 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੁਮੁਕਸ਼ੂ ਭਵਨ 'ਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਸਰਕਾਰ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਵਿਧਵਾ ਪੈਨਸ਼ਨ ਲਗਵਾਉਣ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿੰਨਤਾਂ ਕਰ-ਕਰ ਕੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਕੀਲ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪੈਨਸ਼ਨ ਲਗਵਾਉਣ ਲਈ ਪੈਸੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਭਰੋਸੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਇੱਕ ਮਦਰਾਸੀ ਦਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਮੁਕਸ਼ੂ ਭਵਨ ਦਾ ਇੱਕ ਕਮਰਾ 40 ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਦਿਵਾਇਆ ਸੀ। ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਇੰਪੋਰੀਅਮ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਦੁਕਾਨ ਹੋਇਆ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਓਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕਰਵਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਕਰਵਾ ਲਿਆ। ਇਹਨੀਂ ਦਿਨੀਂ ਇਕੱਲੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਦੀਸ਼ੁਦਾ ਪੁੱਤਰੀ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਗਾਜੀਪੁਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉਹ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। 2 ਪੁੱਤਰ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਮਰ ਗਏ। ਮੁਮੁਕਸ਼ੂ ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਰਹੀ ਇੱਕ ਮਾਰਵਾੜੀ ਵਿਧਵਾ ਔਰਤ ਦਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਬਦਲੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਪੈਸਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਦਰਅਸਲ ਪੂਰਾ ਕਾਸ਼ੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੰਡੇ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੱਸ ਕੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ-ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਉਲਝਾ ਕੇ ਲੁੱਟਦੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮੁਮੁਕਸ਼ੂ ਭਵਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੁੱਢੇ, ਵਿਧੁਰ, ਵਿਧਵਾ ਤੇ ਬਜ਼ਰਗ ਜੋੜੇ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗ਼ਰੀਬ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁਪਏ ਲੈ ਕੇ ਜਿਹੜਾ ਕਮਰਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਭਵਨ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁਪਏ ਲੈ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਣ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਵਿਧਵਾ ਜਾਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਨਾ ਰੱਖਣ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਭਵਨ ਨੂੰ ਦਾਨ-ਦੱਸ਼ਣਾ ਦੇਣ ਦੀ ਰੀਤ ਵੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ 1 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਸਾਰਾ ਪੈਸਾ ਭਵਨ  ਸੰਚਾਲਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜੇਬਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਪਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦਾ
3 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁਰਗਾ ਕੁੰਡ ਸਥਿਤ ਰਾਜਕੀ ਬਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਮਹਿਲਾ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ-ਲੱਭਦੇ ਗੋਆ ਦੀ ਸੁਮਤਿ ਦੇਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਪੁੱਜੀ। ਸੁਮਤਿ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ 20 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ 45 ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ। ਅੱਜ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ 65 ਸਾਲ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਮਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਪੋਸਿਆ। ਕਮਾਈ ਦਾ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਛੋਟੇ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮੱਝ ਪਾਲੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵੇਚ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਪਾਲਨ-ਪੋਸ਼ਣ ਕੀਤਾ। ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ 10ਵੀਂ ਤੱਕ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਲਿਖਾਇਆ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਹੋ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠਾ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਛੱਤ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਦਾਨ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਗੱਡੀ ਚੱਲਦੀ ਹੈ।''
ਦੁਰਗਾ ਕੁੰਡ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਰਾਜਕੀ ਬਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਮਹਿਲਾ ਆਸ਼ਰਮ ਬਨਾਰਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਸਰਕਾਰੀ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ 60 ਸਾਲ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ ਦੀਆਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕਮਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਮਰੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਲ 22 ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹਨ। ਇੱਕ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ 5 ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤਾਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੋ ਵਕਤ ਦੀ ਰੋਟੀ ਲਈ ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਦਾਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਪੈਸਿਆਂ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।
ਵਾਰਸ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਗੰਗਾ 'ਚ ਰੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ ਲਾਸ਼ਾਂ
ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਰਹੀਆਂ ਬੁੱਢੀਆਂ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੰਤਿਮ ਯਾਤਰਾ ਵੀ ਨਸੀਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਦੋਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਕਮਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਫਾਰਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਲਿਖ ਕੇ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਧਵਾ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਦ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸੂਚਨਾ ਭੇਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 3 ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਲਾਸ਼ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 3 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੇਕਰ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ 'ਚੋਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਪਵਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਲਾਉਂਦੇ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅੱਗ ਲਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ 13 ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਕਰਮ-ਕਾਂਡ ਵੀ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਲਾਉਣ ਨਾਲੋਂ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਵਹਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਗੰਗਾ ਵੀ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਿਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਕਾਂਸ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਮਥੁਰਾ ਜਾਂ ਹੋਰਨਾਂ ਜਗ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਔਰਤ ਤੇ ਦਰਿਆ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਪਰ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਾਣ-ਸਨਮਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੀ ਲਾਵਾਰਿਸ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇੱਲਾਂ, ਗਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਲਈ ਨੋਚ-ਨੋਚ ਕੇ ਖਾਣ ਲਈ ਇੰਝ ਹੀ ਨਹੀਂ ਵਹਾ ਦਿੰਦੇ। ਪਰ ਸੁਆਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਠੱਗੀ ਤੇ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ? ਇਹ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰ ਸਵਾਲ ਹੈ। ਧਰਮ 'ਤੇ ਪਹਿਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਬੰਧੀ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
                                                  panjabquom@rediffmail.com